Τα χρόνια της αθωότητας

Η εποχή της αθώοτητας δεν πρέπει να τελειώνει στα σαράντα.
Όταν έχεις ζήσει μέσα σε ένα προστατευμένο προσωπικό βίο, όπου στους δύο τρίτος δεν έχει καταφέρει να χωρέσει, πιστεύεις ότι έτσι είναι η ζωή.

Όταν έχεις μοιραστεί τα πάντα, από συναισθήματα και χρήματα μέχρι προσωπικούς κωδικούς και όνειρα, πιστεύεις ότι έτσι είναι η ζωή.

Όταν η φύση σου κι η ανατροφή σου υπαγορεύουν τη μονογαμία και την πίστη στη σχέση ως απαρέγκλιτες αρχές, πιστεύεις ότι έτσι είναι η ζωή.

Οι ιστορίες που ακούς γύρω σου -εκτός του ότι θεωρείς βέβαιο ότι δεν σε αφορούν- πιστεύεις ότι ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού, της μυθιστοριογραφίας, του κοινωνικού σχολιασμού.

Είναι πολύ δυσάρεστο και ανατρεπτικό να συνειδητοποιείς στα σαράντα σου ότι όλα αυτά ήταν ένα μάλλον ιδιόρρυθμο ροζ συννεφάκι το οποίο διαλύθηκε ή μια ιριδίζουσα φούσκα που έσκασε.

Αυτά πρέπει να συμβαίνουν πολύ νωρίτερα! Στου δρόμου τα μισά είναι αργά κι όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο απλώς εθελοτυφλεί.