Συναισθηματική βία

Συναισθηματική βία

Συναισθηματικά μας συμβαίνουν όλα όσα επιτρέπουμε να μας συμβούν. 

Δίνουμε δικαιώματα κι, απλούστατα, οι άλλοι τα αξιοποιούν. Αυτά που υπομένουμε μία φορά, πρέπει να ξέρουμε ότι θα χρειαστεί να τα υπομείνουμε πολλές, πολλές φορές ακόμη, διότι απλώς θεωρούνται πλέον δεδομένα. Στη συμβίωση κάθε τι σχεδόν είναι προϊόν συνειδητού ή ασυνείδητου συμβιβασμού από έναν εκ των δύο - ιδανικά εναλλάξ ή περίπου εναλλάξ. Πολύ σύντομα αναδεικνύεται ο προθυμότερος για συμβιβασμούς που -με την ελπίδα ότι θα έχει την αναγνώριση του άλλου- απροβλημάτιστα συνεχίζει.


Η απογοήτευση, ο θυμός, η οργή έρχονται αργότερα όταν γίνει σαφές ότι η καλή προαίρεση και η διάθεση συμβιβασμού θεωρούνται δεδομένες και παγιωμένες συμπεριφορές -άρα άνευ αξίας. Το τίμημα της πολυπόθητης συμβίωσης, συντροφικότητας, κ.λπ. είναι υψηλό και επώδυνο για ευαίσθητους ανθρώπους που υιοθετούν μια ρομαντική θεώρηση της ζωής. Η επιθυμία για μια τρυφερή αγκαλιά, ένα βλέμμα αγάπης και στοργής μπορεί να σε ρίξει σε μια απίστευτη παγίδα. 


Απαιτείται μεγάλη αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση και σιγουριά (αρετές οι οποίες πολύ συχνά εξασθενούν εξαιτίας της πολυετούς συμβίωσης) για να μπορέσεις να κάνεις ένα-δυο βήματα πίσω, να δεις τον εαυτό σου μέσα στην κατάσταση από μια απόσταση και να διαπιστώσεις πόσα απώλεσες στην πορεία των ετών. Η διαπίστωση από μόνη της, βέβαια, δεν αποτελεί και τη λύση. Στη συνέχεια, πρέπει να βρει κανείς το κουράγιο για να βγει από την μακροχρόνια συνήθεια και να κάνει το βήμα έξω από την παγίδα.


Μια άλλη φορά θα γράψω για την αγάπη και τη θετική ενέργεια, τη δύναμη και την ευτυχία μέσα στις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Μια άλλη φορά.

Αναγεννήσεις

Πόσες φορές; Αναρωτήθηκα -κι αναρωτιέμαι ακόμη- πόσες φορές μπορείς να αναγεννηθείς από τις στάχτες σου; Όσες σου δίνει την ευκαιρία η ζωή, είναι η απάντηση που προκύπτει από την εμπειρία. Δεν υπάρχει κανένας μύθος, θρύλος που να μην έχει τις ρίζες στη ζωή. Ισχύει και για το μυθικό Φοίνικα. Είμαστε όλοι εν δυνάμει φοίνικες χωρίς αμφιβολία. Μόνη αναπότρεπτη και αναπόδραστη κατάσταση είναι ο θάνατος, αλλά έχουμε τόσα να ζήσουμε πριν επέλθει και τόσες μικρές ή μεγάλες νίκες να κατακτήσουμε που μοιάζουν με μικρές -ή μεγάλες- αναγεννήσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι επίγνωση της ανεξάντλητης δύναμής μας. Οι ανατροπές που ζούμε σε διάφορες φάσεις της ζωής κινητοποιούν αδρανή αποθέματα ενέργειας και μας επαναφέρουν δυναμικά στο στίβο για το επόμενο αγώνα ταχύητας ή αντοχής -δεν έχει σημασία. Δεδομένου ότι η ζωή είναι μία σειρά αυτοσχεδιασμών, ας μη χαλιναγωγούμε τη φαντασία μας και το ένστικτό μας που, με την υποστήριξη της συσσωρευμένης σοφίας, θα σεναριογραφήσουν και θα σκηνοθετήσουν το επόμενο επεισόδιο της ζωής μας. Καλή συνέχεια